ஆறுபடையப்பன்

ஆறுபடையப்பன்

[வல்லமை இதழின் 285-ஆவது படக்கவிதைப் போட்டிக்கு அனுப்பிய கவிதை] 

 

நெற்றிச்சுடர் எரித்த வெம்மைநோய் தீர்த்து
ஆற்றுப்படுத்தி நக்கீரன் நலம்பெற்று வாழ
போற்று தெய்வயானை மணமுடித்த கோலமுடன்
பரமசினக் குன்றமர்ந்து அருளும் பெருமானே!

வியாழனவர் தவமியற்ற, தூயசுடர் தனிலுதித்து
தாய்சக்திவேல் தொடுத்துத் தீயசூரன் தனையழித்து
ஆழிசூழ் புவனங்காக்கச் சேவற்கொடி ஏந்தி
சேயோனாய் குன்றழித்து நின்ற செந்தில்நாதா!

பானுவும் தேனுவும் இலக்குமியுடனே
பேணிடும் வேல் கொண்ட கரத்துடனே
சுத்த ஞான சித்தம் கொள் பக்தர் நலங்காக்க
தென்பொதிகை பழனிபதி நின்ற பாலகுருநாதா!

ஓரெழுத்து மந்திரத்து பொருள் மறந்த காரணத்தால்
பிரமனையே சிறைபிடித்து, பரமனுக்குப் பொருளுரைத்து
சீரகத்தின் பிணி நீக்கி அடியவரை
ஏரகத்தே காத்து நிற்கும் சாமிநாதா!

துள்ளிவரு வேலெடுத்து சூரர்தலை கிள்ளி
சினம்விடுத்து தேவவேழ வாகனத்திலேறி
வள்ளிமலைப் பெண் மயக்கி மணமுடித்து
குன்றுதோறும் ஆடிநிற்கும் ஞானவஜ்ரவேலா!

சிலம்பாற்றங் கரையினிலே இளைப்பாற வந்தவளின்
ஞானப்பசிதீர நாவல் பழந்தானுதிர்த்து
அழகுமாமன் சூடும் அரளி மாலையேந்தி
சோலைமலை தானமார்ந்த வெற்றிவேலா!

ஆறுபடை மீதுறைந்து நீயருளுகின்ற போதும்
கூறுதமிழ் நல்லுலகம் சென்றவிடந்தோறும்
குன்றிருக்குமிடமெல்லாம் குமரன் இடம் எனவே
செந்தமிழால் போற்றித்தொழும் கந்தகுருநாதா!!!

கூடாரவல்லி

மார்கழி 27-வது நாள் ’கூடாரவல்லி’ என்று அனைவராலும் சிறப்பித்துக் கொண்டாடப்படும் நாள். மார்கழி மாதம் பாவை நோன்பிருந்து ஒவ்வொரு நாளும் ஆண்டாள் எழுதிய ஒவ்வொரு திருப்பாவைப் பாசுரமும் பாடுவது வழக்கம். 27-ஆம் நாளுக்கு உரியது கோதைநாச்சியார் பாடிய இந்த 27-வது திருப்பாவைப் பாசுரம்தான்.

கூடாரை வெல்லும் சீர் கோவிந்தா!  உன் தன்னைப்
பாடிப்பறை கொண்டு யாம் பெறும் சம்மானம்
நாடு புகழும் பரிசினால் நன்றாக
சூடகமே தோள் வளையே தோடே செவிப்பூவே
பாடகமே யென்றனைய பல்கலனும் யாமணிவோம்
ஆடையுடுப்போம் அதன் பின்னே பாற்சோறு
மூடநெய் பெய்து முழங்கை வழிவாரக்
கூடியிருந்து குளிர்ந்தேலோ ரெம்பாவாய்.

இந்த 27-ஆம் பாசுரத்திற்கு அப்படி என்னச் சிறப்பு?

அது என்னவென்றால், 26 பாசுரங்களில் விஷ்ணுவின் பல்வேறு அவதாரங்களையும் அவற்றின் சிறப்புகளையும் பற்றி பல்வேறு விதங்களில் எடுத்துக் கூறிய ஆண்டாள், இந்த 27-ஆம் பாசுரத்தில் தான்  அவனை முதல் முறையாக கோவிந்தன் என்ற பெயரில் குறிப்பிடுகிறாள். [அடுத்த இரண்டு பாசுரங்களிலும் கூட கோவிந்தா என்ற பெயர் வரும்; அது கோவிந்தன் என்பது தான் முழுமுதல் கடவுளின் பெயர் என்பதால் ஆண்டாள் அவனுடைய அந்தப் பெயரை மும்முறை மொழிந்தாள் என்றுக் கூறுவர்.]

திருப்பாவையின் இரண்டாவது பாட்டில் ’நெய்யுண்ணோம் பாலுண்ணோம் நாட்காளே நீராடி மையிட்டெழுதோம் மலரிட்டு நாம் முடியோம் செய்யாதன செய்யோம் தீக்குரலை சென்றோதோம்’ என்றுக் கூறினாள். ஆனால், இந்த 27-ஆம் நாள் பாசுரத்தில் ’பல்கணமும் யாமணிவோம் ஆடயுடுப்பொம்’ என்று கூறி அதன் பின்னர் ‘பாற்சோறு மூட நெய் பெய்து முழங்கை வழிவாரக் கூடியிருப்போம்’ என்றுப் பாடுகிறாள்.

இதுவரை பாவை நோன்பிருந்து 24-ஆம் பாடலில் அவனைத் துதித்துப் பாடி பின் அவனுக்கு வேண்டுதல்கள் கூறி இந்த 27-ஆம் நாள் நிவேதனம் படைக்கிறாள்.

இந்நாளில் இறைவனுக்கு நிவேதனமாக முழுக்க முழுக்க பாலில் அரிசியை வேகவைத்து வெல்லம் கலந்து அதில் அதே அளவு நெய்யைச் சேர்த்து செய்வர். இது (பாயசம் போல்) திரவமாகவும் இல்லாமல் (சர்க்கரைப் பொங்கல் போல்) கெட்டியாகவும் இல்லாமல் இருக்கும். இதனை ‘அக்கார அடிசல்’ என்றுக் கூறுவர்.

திருவாதிரை

இன்று ஆருத்ரா (திருவாதிரை) தரிசனம்; இதற்கு முதல் நாள் மாலை ஆருத்ரா அபிஷேகம் என சிவாலயங்களில் சிவபெருமானுக்கு நீராட்டுதல் நடைபெறும். இது மார்கழிமாதம் திருவாதிரை நட்சத்திரம் அன்றுக் கொண்டாடப் படுகிறது

நட்சத்திரங்களில் சிவபெருமானுக்கு உரிய நட்சத்திரமாகக் கூறப்படுவது ஆர்த்ரா என்ற ஆதிரை நட்சத்திரம். அதனால் தான் இது திரு என்ற அடைமொழியுடன் வழங்கப்படுகிறது.

சாதாரணமாக இரவில் மிகுந்த ஜொலிப்புடம் ஒளிரும் நட்சத்திரங்களின் பட்டியலில் எட்டாவது இடத்தை இந்த ஆதிரை நட்சத்திரம் பெறுகிறது. [27 நட்சத்திரங்களில் ஸ்வாதி நட்சத்திரம் மட்டுமே இதைவிட அதிக ஒளிரும் தன்மைக் கொண்டது].

இது சிவப்பான நிறத்தில் இருக்கும். மேற்கத்திய நாடுகளில் முக்கிய நட்சத்திரக் கூட்டங்களாகக் குறிப்பிடப்படுவதில் ’ஓரியன்’ என்ற நட்சத்திரக் கூட்டத்தின் தோள் பகுதியில் இந்த ஆதிரை நட்சத்திரம் இருப்பதாகக் குறிக்கிறார்கள். ஆங்கிலத்தில் இதன் பெயர் பீட்டல்க்யூஸ் (Betelgeuse). பெயரைப் போலவே வெற்றிலைச் சிவப்பு நிறத்தில் இருக்கும் நட்சத்திரம். [ஓரியன் நட்சத்திரக் கூட்டம் ரிஷபத்திற்கும் மிதுனத்திற்கும் இடையில் இருக்கும் கூட்டம். இதன் முக்கிய நட்சத்திரங்கள் ரிஷபத்திலும் மிதுனத்திலும் விரவி இருப்பதால் இது தனி ராசியாகக் குறிக்கப்படுவதில்லை.]

க்ரேக்கத் தொன்மங்களில் இந்த ஓரியன் ஒரு வேட்டைக்காரன். அவன் தோள் பகுதியாகக் கூறப்படுவது இந்த பீட்டல்க்யூஸ். [போர் கடவுளாகச் செவ்வாய் கூறப்படுவதால் அதற்கு நிகரான வேட்டுவனாக இந்த ஓரியன் கூறப்பட்டது என்று கூறுகின்றனர்].

இந்திய ஜோதிடத்தைப் பொறுத்தவரை ஆதிரை நட்சத்திரத்தின் அதிதேவதை / ஆட்சி தெய்வம் ‘ருத்ரன்’; தேவகணங்களில், இவர் புயல் தேவதையாகக் கருதப்படுபவர். சிவபெருமானுக்கு ருத்ரன் என்ற பெயரும் உண்டு.

மேற்கத்தியக் கணக்கில் டிசம்பர்-23 ஆம் தேதியின் இரவுதான் வருடத்தின்  நீண்ட இரவாகக் குறிக்கப்படும். ஆனால் நம் இந்தியக் கணக்குகளில் மார்க்ழி மாதம் திருவாதிரை நட்சத்திர இரவுதான் வருடத்தின் நீண்ட இரவாகக் கூறப்படுகிறது.

திருவாதிரை தரிசனம் என்றவுடன் அனைவரும் அறிந்தது தில்லையில் இறைவன் நடத்திய ஆனந்த நடனம்.

ஒருமுறை விஷ்ணு, சேஷ சயனத்தில் (பாம்பணையில் துயிலும்) இருக்கும் பொழுது திடீரென அவரைத் தாங்கிக் கொண்டிருந்த ஆதிசேஷனுக்கு அவர் எடையைத் தாங்க முடியவில்லை. அதற்குக் காரணம் என்னவென அவர் பகவான் விஷ்ணுவை வினவ, விஷ்ணு தன் மனதில் சிவபெருமானை எண்ணியதையும் அவர் விஷ்ணுவின் மனதையே மேடையாக்கி அதில் நடனம் புரிந்ததாகவும் (இதற்கு அஜபா நடனம் என்று பெயர்) கூறினார். சேஷனோ தான் அக்காட்சியைக் காணவில்லையே என்று வருந்தினார். விஷ்ணு அவருக்கு சிவ நடனத்தைக் காண்பித்து அருள விரும்பினார்.

அதே நேரத்தில் பூவுலகில் ’கோனிகா’ என்ற யோகினி கல்வி கேள்விகளில் சிறந்த மகனைப் பெற விரும்பி நீர்நிலையில் நின்று தவமிருந்தாள். அவள், தன் உள்ளங்கைகளில் நீரெடுத்து இறைவனை எண்ணி நீரை அர்ப்பணிக்க விழையும் பொழுது அவள் கரங்களில் சேஷன் குழந்தையாக விழுந்தார். ’பத்’ என்றால் விழுதல்; ‘அஞ்சலி என்றால் சமர்பித்தல். நீரைச் சமர்பிக்கும் பொழுது கைகளில் விழுந்ததால் அதையே (பதஞ்சலி) அக்குழந்தைக்குப் பெயராகச் சூட்டினாள். பின்னாளில் இலக்கண, யோக நூல்கள் பலவற்றை இயற்றிய பதஞ்சலி முனிவர்தான் அவர்.

சிவபெருமானை த்யானித்து அவரிடம் நாட்டியக் கலையைக் கற்க தில்லையம்பதி வந்தடைந்தார் பதஞ்சலி. அங்கு மற்றொரு சிவபக்தரும் இருந்தார்; அவர் வ்யக்ரபாதர். இறைவனுக்குப் பூக்கள் பறிக்க பூந்தோட்டங்களுக்கு வேகமாகச் சென்று வர புலிகள் போல பாதமும், தேனிக்கள் தேனெடுக்காதப் பூக்களை கண்டுபிடிக்க வண்டுகளைப் போன்ற கண்களும் வேண்டிப் பெற்றவர் அவர். அதனாலேயே அவர் வ்யக்ரபாதர் (புலிக்கால் முனிவர்) என்றழைக்கப்பட்டார். தில்லையை அடுத்த அனந்தீஸ்வரத்தில் பதஞ்சலியும் திருப்புலீஸ்வரத்தில் வ்யக்ரபாதரும் தங்கியிருந்து இடையிலிருந்தக் காட்டில் சுயம்புவாகத் தோன்றிய லிங்கத்தை வழிபட்டுவந்தனர். ஆனால், அவர்களுக்குச் சோதனையாக அவ்வனத்தின் காவல் தேவதை காளிகா தேவி சிவபெருமான் அவர்களுக்கு அருளுவதைத் தடுத்தாள். பின்னர், அவளுக்கும் சிவபெருமானுக்கும் நடனப்போட்டி நடத்தில் அதில் வெற்றி பெருபவரின் முடிவை ஏற்கத் தீர்மானிக்கப்பட்டது. [அப்பொழுது சிவபெருமான் ஆடிய நடம் ஊர்த்வத் தாண்டவம் எனப்படும்]. போட்டியின் இடையில் சிவபெருமானின் காதணி கீழே விழ அதை அவர் காலால் நடனமாடிக் கொண்டே எடுத்துத் தன் காதில் அணிந்தார். பெண்ணான காளி தேவியோ அது போல் செய்ய நாணம் கொண்டு நடனத்தை நிறுத்தி சிவபெருமான் வெற்றி பெற்றதை ஏற்றுக் கொண்டாள். தான் சிவனின் பாகம் என்பதையும் உணர்ந்து அவருடன் சிவகாம சுந்தரியாகக் கலந்தாள். உமையொருபாகனாக சிவபெருமான் இருவருக்கும் தன் ஆனந்த நடனத்தைக் காட்சி தந்தருளினார். பதஞ்சலி பரத சூத்திரத்தை சிவபெருமானிடமிருந்துப் பெற்றார். இந்த நாளே திருவாதிரை தரிசனமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது

ஆனந்தம் என்றால் களி; சிவபெருமானுடன் அன்னையும் கூடியதால் திருவாதிரை தினத்தன்று சிவபெருமானுக்குக் களியும் கூட்டும்  படைக்கும் வழக்கம் உண்டாகியிருக்கக் கூடும்.

மார்கழி வழிபாடு

சமூதாயத்திற்கு நன்மைத் தரும் விஷயங்களை மதத்தில் பிணைத்து மதச் சடங்குகளாகவும் பண்டிகைகளாகவும் கூறுவது நம் நாட்டு வழக்கம். முன்பனிக்காலத்தின் குளிருக்கு முடங்கிவிடாமல் அவர்கள் சோம்பலை நீக்கி சுறுசுறுப்பாய் இருக்கவும் தை மாதத்தின் அறுவடைக்காக விதைத்த நெல்லைப் பாதுகாக்கவும் ஆநிரைகளைப் பராமரிக்கவும் அவர்கள் விடியலில் எழுவது முக்கியம். எனவே அவர்களை விடியலில் எழ வைக்க செய்த ஏற்பாடுகளில் ஒன்றுதான் மார்கழி பாவை நோன்பு.

இதனால் இரண்டு நன்மைகள் ஒன்று லௌகீமான அல்லது புற வாழ்க்கையில் நன்மை. நோயற்ற வாழ்வும் செல்வமும் கிட்டும். மற்றொன்று கடவுள் வழிபாடு; இது அகத்தூய்மைக்கான ஏற்பாடு. மார்கழியில் அதிகாலைத் துயில் நீக்கி, நீராடித் தூய்மையாய் கடவுளை நினைத்து பாடுவது மரபு.

மார்கழிப் பாவை நோன்பு என்றதும் நம் நினைவுக்கு வருவது திருப்பாவை. ஆண்டாள் தான் மட்டும் தனியே இறைவனை நாடாமல் தான் பெற்ற இன்பம் இவ்வையகம் முழுவதும் கிட்ட வேண்டும் என்று எண்ணி எழுதியதுதான் இந்தத் திருப்பாவை. இது, முதல் பாடலிலேயே ஆண்டாள் ‘நீராடப் போதுமீர் போதுமின்’ என்று விருப்பமுள்ளவர்களை வரச் சொல்லிக் கூப்பிடுவது வெறும் சாதாரண நீராட்டத்திற்கு மட்டுமன்றி பக்திக் கடலில் அனைவரையும் மூழ்க வைக்கவும் தான் என்பதிலிருந்தே புரிபடும்.

ஆண்டால், ஏன் பாவை நோன்பிருந்தாள்? அதனால் அவளுக்குக் கிட்டியது என்ன? அதை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பது அனைவருக்கும் தெரிய வேண்டும் என்று எழுதியதே ‘திருப்பாவை’. இதில், ஆண்டாள் கூறியதைச் சற்றுப் பார்ப்போம்....

கடலில் மூழ்கினால் முத்து கிடைக்கும். நாராயணனின் பக்தியில் என்ன கிடைக்கும்? இதற்கான பதிலை ஆண்டாளே தருகிறாள்; அது தான் ‘பறை’

அதை யார் தருவார்? ’நாராயணனே நமக்கே பறைத் தருவான்’. (முதல் பாடல்)

எப்பொழுது?         ’நம்மால் போற்றப் பறைத் தரும் புண்ணியன்’ (10-ஆவது பாடல்)

இதை சொன்னது யார்?   ’உமக்கு அறை பறை மாயன் மணிவண்ணன் நென்னலே வாய் நேர்ந்தான்’ [உங்களுக்குப் பறை தருவேன் என்று கண்ணன் நேற்றே (முன்னரே) வாக்களித்துள்ளான்]. (16-ஆம் பாடல்)

எப்படித் தருவான்? ’என்றென்றும் உன் சேவகமே ஏத்திப் பறை கொள்வான்’. (24-ஆம் பாடல்)

எவ்வாறு கேட்க வேண்டும்?      ’உன் தன்னை அருத்தித்து வந்தோம் பறை தருதி’. (25-ஆம் பாடல்)

முதல் 25 பாடல்கள் வரை ‘பறை’யையும் அதை நாரணனிடமிருந்துப் பெறுவதையுமே எழுது வந்துள்ளாள். ‘பறை’ என்றால் அறிவித்தல். எதை அறிவிப்பார்கள்? அங்கீகாரம் பெற்றதை அறிவிப்பார்கள். இங்கு நாராயணிடம் பக்தர்களுக்கு வேண்டியது அவன் அங்கீகாரம் மட்டுமே என்பதையே குறிக்கிறாள் ஆண்டாள். 26 ஆவது பாடலில்  ‘சாலப் பெரும்பறையே பல்லாண்டிசைப்பாரே’ பறையின் சுகானுபவத்தையும் 27-ஆம் பாடலில் அப்பறைக் கிட்டியதின் கொண்டாட்டத்தையும் காட்டுகிறாள்.

ஆனால் 29-ஆம் பாடலில் ‘பறை’யையும் தாண்டி ‘எற்றைக்கும் ஏழேழ் பிறவிக்கும் உன்தன்னோடு உற்றோமேயாவோம் உமக்கே யாமாட் செய்வோம் மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று’ என்று அடுத்த நிலையையும் காட்டுகிறாள்.

30-ஆவது பாடல் திருப்பாவையில் பலச்ருதி!

பொதுவாக கிருத்துவரகள் 25-ஆம் தேதி கிருஸ்மஸ் கொண்டாட முன்னேற்பாடாக 11-ஆம் தேதியிலிருந்து கிருஸ்மஸ் மரம் அலங்கரித்து வைப்பர். அதேபோல், தைப்பொங்கல் கொண்டாட்டத்தின் முன்னேற்பாடுகள் தான் இந்த மார்கழிக் கொண்டாடங்களாக இருந்திருக்கலாம்.

விநாயகன் ஐந்தணி

 விநாயகர் சதுர்த்தியை முன்னிட்டு கணேச பஞ்சரத்னம் ...

முதாகராத்த மோதகம் ஸதாவிமுக்தி ஸாதகம்
கலாதரா வதம்ஸகம் விலாஸிலோக ரக்ஷகம்
அநாயகைக நாயகம் விநாசிதேப தைத்யகம்
நதாசபாசு நாசகம் நமாமி தம் விநாயகம்

பூரண மோதகம் கைக்கொண்டவனே

காரணம் முக்திக்கு ஆனவனே- நெற்றிச்

சூரணமாய்க் கலைச் சூடிநின்று

ஆழிசூழ் உலகைக் காப்பவனே

தான்தலை என்றே நின்றவர்க்கே

தான் தலைவன் என ஆகிநின்றுத்

தீயரை நாசம் செய்வித்த – வி

நாயகன் உனைத்தினம் வணங்கிடுவோம்

நதேதராதி பீகரம் நவோதி தார்க்க பாஸ்வரம்
நமஸ் ஸுராரி நிர்ஜரம் நதாதிகாப துத்தரம்
ஸுரேச்வரம் நிதீச்வரம் கஜேச்வரம் கணேச்வரம்
மஹேச்வரம் ஸமாச்ரயே பராத்பரம் நிரந்தரம்

பயமெனும் பேரிருள் போக்கிடவே – புது

ஞாயிறுயெனவே எழுந்தவனே

தேவாசுரர் பாதம் பணிந்திடவே – அவர்

மூவாப்பிணியை முடிப்பவனே

சூரர்கள் தொழுதிடும் அதிபதியே – நிதி

சாரமதைத் தினம் காப்பவனே

வாரண முகத்து மூலவனே

சூரகணங்களின் நாயகனே – மஹா

ஈஸ்வரன் இணையாம் உனைத் தொழுதால்

சாஸ்வதமாய் பரம் கிட்டிடுமே.

ஸமஸ்த லோகசங்கரம் நிரஸ்த தைத்ய குஞ்ஜரம்
தரேதரோ தரம்வரம் வரேப வக்த்ர மக்ஷரம்
க்ருபாகரம் க்ஷமாகரம் முதாகரம் யசஸ்கரம்
மநஸ்கரம் நமஸ்க்ருதாம் நமஸ்கரோமி பாஸ்வரம்

ஈரேழ் உலகினைக் காத்திடவே

வீழ்த்திடுவான் தைத்யக் கூட்டத்தையே

பானைபோல் வயிற்றைக் கொண்டவனே

யானையின் முகத்தொடு அருள்பவனே

ஐங்கரத்தொடு புகழ் கொண்டவனே – பெருங்

காருண்யத்தால் மன்னித்தருள்பவனே

உள்ளத்திலுண்மைக் கொண்டு தினம்

பொலிந்திடும் கரியைத் தொழுதிடுவோம்

அகிஞ்ச நார்த்தி மார்ஜனம் சிரந்த நோக்தி பாஜனம்
புராரி பூர்வ நந்தனம் ஸ¤ராரி கர்வ சர்வணம்
ப்ரபஞ்ச நாச பீஷணம் தனஞ்ஜயாதி பூஷணம்
கபோல தான வாரணம் பஜே புராண வாரணம்

விந்தை பலதினம் செய்திங்குச்

சிந்தை நோயைத் தீர்ப்பவனே

தந்தையாம் திரிபுரம் வென்றவனின்

முந்தை புதல்வனாய் உதித்தவனே

இந்திரன் அகந்தையைக் கொன்றவனே

அந்தியில் நிலையாய் இருப்பவனே

தந்தத்தை சொந்தமாய் கொண்ட கரி

தந்தலை தனையேச் சூடியவன்

ஐந்துகரத்தனைப் பாடிடுவோம்.

நிதாந்த காந்த தந்தகாந்தம் அந்தகாந்த காத்மஜம்
அசிந்த்யரூப மந்த ஹீந மந்தராய க்ருந்தனம்
ஹ்ருதந்தரே நிரந்தரம் வஸந்த மேவ யோகிநாம்
தமேகதந்த மேவதம் விசிந்தயாமி ஸந்தகம்

தந்தத்தை சுகந்தவாய் வைத்திருப்பான் – அந்தி

மந்தகனை அழித்தொழித்திடுவான் – மூடர்

சிந்தித்து அறியா உருவத்துடன் – அன்பர்

நெஞ்சத்தில் என்றும் நிரந்தரமாய் - ஒற்றை

தந்தத்தைக் கொண்ட வாரணத்தைச்

சந்ததம் நாமும் போற்றிடுவோம்.

பலச்ருதி:

மஹா கணேச பஞ்ச ரத்ன மாத ரேண யோந்வஹம்
ப்ரஜல்பதி ப்ர பாதகே ஹ்ருதி ஸ்மரந் கணேச்வரம்
அரோக தாம தோஷதாம் ஸுஸா ஹிதீம் ஸுபுத்ரதாம்
ஸமா ஹி தாயரஷ்டபூதி மப்யுபைதி ஸோசிராத்

நூற்பயன்

ஐந்தணி இதனை கருக்கொண்டு – அதி

காலையில் சிந்தித்து த்யானிக்க

நோயற்ற வாழ்வுடன் தோஷமி்ன்றி

நிம்மதியுடனே நற்புத்திரரும்

நரைதிரையில்லா நீளாயுள்

வரையேதுமில்லாத அனுபூதிடன்

பெற்றே நற்கதி எய்திடலாம்.

மீரா

கிருஷ்ண பக்தி என்றால் உடனுக்குடன் நம் தமிழர்களுக்கு நினைவுக்கு வரும் பெயர் கோதை. அதே போல் அவருக்குப் பின் வடநாட்டில் ஒரு பெண்மணித் தோன்றினாள் அவள் தான் மீரா.

இந்த மீராவின் கதை தான் என்ன? பார்க்கலாம்...

இந்தியாவின் புகழ் பெற்ற வீர வம்சங்களில் ராஜஸ்தானின் ராஜபுதன வீரர்களுக்கு எப்பொழுதுமே ஒரு தனியிடம் உண்டு. குறிப்பாக முகலாயர்களின் காலத்தில் இந்த ராஜபுதன வீரர்களின் புகழ் மிகவும் உச்சத்தில் இருந்தது.  ஹுமாயூன் மீண்டும் தில்லியைக் கைப்பற்றிய பின் முகலாய சாம்ரஜ்யத்தை நிலைநாட்டி அதை விரிவு படுத்தும் பொறுப்பு அக்பரிடம் வந்த்து. வடமேற்கிலிருந்து வரும் வெளிநாட்டினரைத் தடுப்பதுடன் தெற்கில் தன் பேரரசை விரிவுபடுத்தவும் ராஜபுதனர்களுடன் பெரும்பாலும் இணக்கமாக இருக்கவே அக்பர் விரும்பினார். ஆனாலும், ராஜபுதனர்களுக்குள் இருக்கும் உட்க்கலகத்தினால் சிலர் அக்பருடன் விரோத மனப்பான்மையையே கொண்டிருந்தனர். அவ்வாறு இருந்த ராஜ்யங்களுள் சித்தூர் மேவார் நௌகர் ஆகியவை முக்கியமானவை.

15-ஆம் நூற்றாண்டில் நௌகர் பகுதியில் குர்கியின் ராஜாவாக இருந்தவர் துத்தா ராவ் ராத்தோர்(ட்). இவர் ஜோத்பூரின் ராஜவம்சத்தைச் சேர்ந்தவர். அவருடைய மகன் ரத்தன் சிங்.  ரத்தன் சிங்-இன் மகள் தான் மீராபாய். சிறுவயதிலேயே தந்தையை இழந்த மீராபாய் வளர்ந்தது அவர் தாத்தாவிடம் தான். வீரத்துடன் பக்தியும் இணைந்த துத்தா ராவ்-இன் அரணமனையில் எப்பொழுது பூஜை புனஸ்காரங்களுடன் சாதுக்களின் வரவும் நடந்து கொண்டிருக்கும். அவ்வழியில் அவர் அரண்மனைக்கு அடிக்கடி விஜயம் செய்பவர் சாது ராய்தாஸ் என்று அழைக்கப்படும் ரவிதாஸர்.

சிறுவயதில் ஒரு நாள் அவருக்கு அவர்தாய் மணப்பெண்ணைப் போல் அலங்கரிக்க மீரா அவரிடம் தன்னை மணக்கப் போகும் அந்த  வரன் யார் என்று வினவ, மீராவின் தாய் ராய்தாஸரின் கிரிதாரி கோபால விக்ரகத்தைக் காட்டி இது தான் உன் மாப்பிள்ளை என்று கூறினார். அச்சிலையில் அழகில் மயங்கிய மீராவின் மனதில் அவரது தாயின் இந்த பதில் ஆழமாகப் பதிந்தது. அன்று முதல்  கிரிதாரியையே தன் கணவனாகக் கொண்டாள் மீரா.

பூஜை முடிந்த்தும் ராய்தாஸர் அரண்மனையிலிருந்து கிரிதாரியைத் தன் இருப்பிடத்திற்கு எடுத்துச் சென்றுவிடுவார் என்றறிந்த மீரா தன் தோழி லலிதாவும் அவள் தமையன் ஜைய்மால் ஆகியோருடன் சேர்ந்து கிரிதாரியைத் திருடி தன் அறையில் வைத்து மகிழ்ந்தாள். அடுத்த நாள், கிரிதாரி அங்கில்லாததைக் கண்ட ராய்தாஸர் அதைத் தேடி அது மீராவின் அறையில் இருப்பதை அறிந்து அங்கிருந்து எடுத்துச் சென்றார். ஆனால், தன் இருப்பிடம் சென்ற ராய்தாஸர் கிரிதாரிக்குப் பூஜை செய்யும் பொழுது அதன் கண்ணிலிருந்து கண்ணீர் வடிவதைக் கண்டுத் துணுக்குற்றார். மீராவைப் பிரிந்தது தான் கிரிதாரியின் கண்ணீருக்குக் காரணம் என்பதை அறிந்த அவர் கிரிதாரியை மீண்டும் மீராவிடமே கொடுத்துச் சென்றார். மீண்டும் கிரிதாரியை அடைந்த மீரா மகிழ்ச்சியில் ஆனந்தக் கூத்தாடினாள். கிரிதாரியின் கண்ணீரும் வடிந்து அது புதுப்பொலிவு பெற்றது.

மனித மனம் எப்பொழுதும் ஒரு நிலையில் இருப்பதில்லை. இன்று சுகமாகவும் அழகாவும் தெரியும் ஒன்று மறுநாளில் நமக்குச் சங்கடமாகத் தோன்றும். இதற்கு மீராவின் குடும்பத்தாரும் விதிவிலக்கல்ல. கிரிதாரியிடம் மீரா கொண்டிருந்த பக்தியைக் கண்டு ஆரம்பத்தில் மகிழ்ந்த அவள் குடும்பத்தினர் நாளடைவில் அதற்காகவே அவளைக் கடிந்து கொள்ள ஆரம்பித்தனர். தாத்தாவின் கடின மொழிகளைக் கேட்ட மீரா தன் மோதிரத்தில் இருக்கும் வைரத்தை உண்டு தற்கொலைச் செய்துகொள்ள முயன்றாள். ஆனால், அவள் பக்தியை உலகிற்கு உணர்த்தாமல் மீராவை இவ்வுலகிலிருந்து அழைத்துக் கொள்வானா? வைரம் உண்ட அவளும் வைரம் போல ஜொலிக்கலானாள்.

அவள் அழகைக் கேள்வி பட்ட மேவார் அரசனும் துத்தா ராவின் நண்பருமான ராணா சங்கா தன் மகன் போஜராஜனுக்கு மீராவைப் பெண் கேட்டார். முகலாயரைத் தன் விரோதியாகக் கருதும் துத்தாவிற்கு அதே எண்ணம் கொண்ட ராணாவின் இந்த சம்பந்தத்தை இழக்க விரும்பவில்லை. ஆனால், கிரிதாரியை ஏற்கனவே மனதில் மணமுடித்துவிட்ட மீரா நத கிரிதாரியிடமே தான் செய்ய வேண்டியதை முறையிட்டாள். அவள் கனவில் தோன்றிய கிரிதாரி அவளை போஜராஜனை மணமுடிக்கப் பணித்தார்.

போஜராஜனை மணமுடித்தவுடன் அவள் வாழ்வு தனலில் விழுந்த நிலையை அடைந்தது. ஆனால், மீரா புழுவல்ல; புடத்திலிருக்கும்  பொன். அதனால், அவள் புகழ் மேலும் மேலும் வளர்ந்த்து. சித்தூர் வந்த நாள் முதலே அவளுக்குச் சோதனை ஆரம்பித்தது. அவர்கள் குல தெய்வமான துல்ஜா பவானியை (துர்கை) தொழும்படித் தூண்டப்பட்டாள். ஆனால், மீராவோ கிரிதரியைத் தவிர வேறுயாரையும் வணங்க மறுத்துவிட்டாள். இதனால் முதலில் அவளிடம் கடுமையாக நடந்து கொண்ட போஜராஜான் மெல்ல மெல்ல அவள் பக்தியை உணர்ந்து தானும் கிரிதாரியின் பால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான். ஆனால், நல்ல விஷயங்கள் நீண்ட நாட்கள் நீடிப்பதில்லை. போஜராஜன் சிறிது நாட்களிலேயே (6 வருடங்கள்) முகலாயருடன் ஏற்பட்ட போரில் இறைவனடி எய்தினான்.

அதன் பிறகு ஆட்சிக்கு வந்த போஜராஜனின் சகோதரன் ராணா கும்பா என்ற விக்கிரமாதித்யனும் அவன் சகோதரி உத்தா-வும் ராஜ பரம்பரையைச் சேர்ந்த மீரா சாதுக்களுடன் பகவான் நாமத்தை பாடி , ஆடிக் கொண்டிருப்பதை விரும்பாமல், அவளைத் தீர்த்துக்கட்ட பாலில் விஷத்தைக் கலந்து, அதனை கிருஷ்ணருக்கு அபிஷேகம் செய்த சரணாம்ருதம் என்று கூறி மீராவிடம் கொடுத்தான். மீரா அந்தப் பாலை அருந்தும் போது அதனுள்ளே இருந்த விஷம் அமிர்தமாக மாறி அவளை ஒன்றும் செய்யாமலிருந்தது. மற்றொரு முறை நல்ல பாம்பை வைத்துள்ள கூடையில் பூமாலையும், சாளக்கிராமமும் இருப்பதாகச் சொல்லி அவளுடைய அறையில் வைத்தான் . மீரா குளித்துவிட்டு அந்தக் கூடையை திறந்து பார்த்தபோது உண்மையாகவே அந்தக் கூடையில் ஒரு பூமாலையும், சாளக்கிராமமும் இருந்தன.

இதனிடையில் மெல்லப் பரவிய மீராவின் புகழ் முகலாய சக்ரவர்த்தி அக்பரையும் அவர் ஆஸ்தான பாடகர் தான்சேனையும் அடைந்தது. தன் வாழ்நாளில் மீரா பாடுவதை ஒரு முறையாவது கேட்டுவிட வேண்டியது தான் தன் லட்சியம் என்ற தான்சேனின் வார்த்தையைக் கேட்ட அக்பரையும் அந்த ஆவல் ஆட்கொண்டது. அவள் கணவனையே கொன்ற தன் நாட்டிற்கு அவள் வரமாடடாள் என்பதை உணர்ந்த அக்பர், தான்சேனுடன் மாறுவேடத்தில்  வந்த அக்பரை மீரா யார் என்று வினவ அவர் தான் பிருந்தாவன(விருந்தாவன்)த்திலிருந்து வருவதாகவும் தன் பெயர் ஹரிதாஸ் (தான்சேனின் குருவின் பெயர்) கூறினார். அக்பரின் வாயிலிருந்து பிருந்தாவனத்தின் பெயரைக் கேட்ட மாத்திரத்தில் மீராவின் மனம் அதையே நாட ஆரம்பித்தது.

ஒற்றர்களால் அக்பரின் வரவையும் மீரா அவரை வரவேற்று உபசரித்த்தையும் அறிந்த விகிரமாதித்யன் அவளை மேலும் கடிந்து நதியில் வீழ்ந்து உயிர்விடும்படிக் கூறினான். நதியில் வீழ்ந்த மீரா அத்துடன் மேவாருடனான தன் உறவையும் துறந்து நடந்தே பிருந்தாவனம் சென்றாள். அங்கு, ஹரிதாஸைரின் ‘பாங்கே பிஹாரி’-யைக் கண்டு அது தன் கிரிதாரியின் வடிவம் என்பதை உணர்ந்தாள். பிருந்தாவனத்தில் சைதன்யரின் சீடரான ஜீவ்கோஸ்வாமியை சந்திக்க விரும்பினார். ஆனால் ’கோஸ்வாமி பெண்களைச் சந்திக்கமாட்டார்’ என்று அவரின் சீடர்கள் கூற, பிருந்தாவனத்தில் கிரிதாரி மட்டும் தான் ஆண் மற்றவர்கள் அனைவரும் பெண்களே என்று மீரா கூற அது கோஸ்வாமியைச் சென்றடைந்த்து. மீராவின் வார்த்தையில் இருந்த உண்மையையும் பக்தியையும் உணர்ந்த கோஸ்வாமி தானே மீராவைச் சந்தித்து தன் குரு சைதன்யரின் விக்ரகத்தை மீராவிடம் காட்டினார். சைதன்யரைக் கண்ட மீரா, ‘கிருஷ்ணர், குஞ்சவிஹாரி ஆனால் இங்கோ பாஷாண்டியாக இருக்கிறாரே’ என்று கண்ணீர் விட்டுப் பாட ஆரம்பித்தார். மீரா பாடப்பாட அச்சிலையில் சிகை வளர்ந்த்து. சைதன்யர், கிருஷ்ணரின் அம்சம் என்பதை அனைவரும் உணர்ந்தனர்.

ப்ருந்தாவனத்தில் மீராவின் புகழ் மேலும் மேலும் வளர்ந்த்து. இடையில் மேவார் மன்ன்ன் விக்ரமாதித்யனும் தன் தவறை உணர்ந்து பிருந்தாவனத்தை அடைந்து அங்கு மீராவைச் சந்தித்து தன் தவறுகளுக்காக வணங்கினான். மீண்டும் மீராவை மேவார் வரும்படி வேண்டினான். மனமிற்ங்கிய மீரா தான் மேவார் வருவதாகவும் ஆனால் தான் கோவிலில் தான் தங்குவேன் என்று கூற, மன்னன் மீராவிற்கெனத் தனி கோவிலைக் கட்டினான். சிலகாலம் அங்கிருந்த மீரா அங்கிருந்து த்வாரகை சென்றார்.  த்வாரகை தான் தன் உலகத்திலிருந்து கிரிதாரியை அடையும் வாயில் என்பதை உணர்ந்த மீரா ’கோகுலாஷ்டமி’-யன்று கிருஷ்ணரை புகழ்ந்து பல பாடல்களைப் பாடினார். அப்படி பாடியாடிக் கொண்டே திடீரென்று கோவிலின் கருவறையில் மீரா நுழைய ஒரு ஒளிக்கீற்று மின்னலாக கோவிலின் கருவறையை மூடியது. மீண்டும் கருவறையைத் திறந்த பொழுது கண்ணனின் சிலையில் மீராவின் ஆடைமட்டுமே இருந்த்து. மீரா கிருஷ்ணனோடு கலந்திருந்தாள்.

நவீன அறிவியல், மீராவும் கோதையும் கிருஷ்ணரிடம் கொண்டது ’Obsession Syndrome' என்று வேறுவேறு பெயர்களைக் கூறினாலும் பக்தி என்றவுடன் இந்த இருவரின் வாழ்க்கைச் சரிதமும் என்றும் நம் மனத்தில் நீங்காமல் இருக்கும் என்பது மட்டும் உறுதி.